Cando entenderei que a vida vai en serio?

Hai tempo escoitara, sen me fixar apenas, un poema de Jaime Gil de Biedma nunha canle de YouTube. O seu título era "No volveré a ser joven". Por estes pequenos azares do fado cuxo valor reside en que somos conscientes de que ocorren, nun seminario de tradución de poesía un dos exemplos era este mesmo poema. Tornando a casa comecei a relelo e a pensar no seu contido.



Estos últimos meses cada vez se volvía máis presente en min a idea da morte. Nunca lle tivera especial medo, supoño que polas ideas relixiosas entre as que crecín e pola lonxanía temporal que, en principio, debería haber. Porén, asústame sentir os latexos do meu corazón. De calquera, en realidade. Desde sempre. Teño a impresión de que parará en calquera momento, que unha mala postura, un sinxelo mal movemento pode diluírme nas sábanas do tempo. Non sei se isto ten tamén implicacións a nivel emocional, é dicir, se tamén é medo a amar ou, peor, a responsabilizarme de ser amado.

Non son da idea de que cando se é novo non hai que pensar en estas cousas, que iso de xente depresiva ou de vellos. Con todo, eu aceptara sen me dar conta esta idea e moitas veces bromeaba con me facer vello, que esa sería a mellor idade e que podería facer canto me petase sen ter que andar preocupándome das reaccións dos demais. Ah, pero chegou este poema. Non, o poema só foi a gota que colmou o vaso. Unha cousa é saber que somos finitos e outra entender que somos finitos. Ás veces sabemos que temos que facer, mais até que non nos sucede algo importante ou grave, non mudamos nada. Non será a primeira nin a última vez que me pregunte que pasaría se sobrevivise a un accidente de tráfico. Faría cambios na miña vida? Por que teño a sensación de que hai que pasar por unha experiencia traumática ou enfrontarse á morte para empezar a vivir? Pregúntome se realmente estou vivindo. Xa non me basta con saber que as nosas sociedades se basean en narrativas e que eu aínda que viva nunha delas polo menos son consciente. Moi ben, que listo son. Non basta. Quero escribir a miña propia vida, ou mellor, que a escribamos eu e miña familia e amigos. Non sei.

Tamén me pregunto se isto que estou escribindo é unha forma de me sentir mellor. Un laio de autocompaixón, o peor dos pecados. Un falso testimonio. Pregúntome se servirá de algo, ou se hai forma de mudar, aínda que for aos poucos. Pregúntome, optimista, se xa estou a cambiar. Espero que si. Vivir plenamente ten que ser o meu obxectivo vital, alén de todo o demais. E xa non vale excusarse en que o mundo me condicionou. Claro que o tempo en que vivimos nos atrapa dentro dunhas ideas e unha cosmovisión, mais temos marxe de acción. E para vivir ben hai que ser libre. E para ser libre hai que se quitar de prexuízos. E para iso hai que coñecer. E para coñecer hai que se mirar a un mesmo a través dos ollos dos demais. Hai que empezar por un mesmo. Igual que Gil de Biedma deixou de escribir e empezou a vivir cando recoñeceu a súa homosexualidade, pode que eu teña que recoñecer algo, liberar un xugo, para empezar a vivir. A pregunta é que cousa teño que soltar. Cando o saiba, será o momento en que por fin me tomarei a vida en serio.