Mentres camiñamos, Xico move soamente a súa cacholiña cando eu asubío para chamalo, como se os chirlos do pardal e da pega non existisen. Debe ser que o seu ouvido só me busca a min, ou que, sinxelamente, non son máis que un elemento alleo á natureza coa que el está fundido. A estrada dá lugar a un vieiro polo que vai meu pai coa súa cuadrilla cando van pescaren ao río. Xico levanta con cada pisada unha pequena voaxa de po que cae de novo como chuvia miúda. Compracente, vai ao mesmo paso ca min; o noso ritmo é harmónico.
—Eh, Xicón, que che parece sentármonos por aquí?
Nos límites dunha eira silvestre comeza a foresta, farta de follaxe e de sombra. Sentamos a carón dun carballo e os tres semellamos formas imperecedoiras que sempre estiveron asentadas naquela terra. Ollo para Xico e vexo como o seu pelame marrón, escurecido polas tebras, se une á cortiza dura do rebolo, curtido polo frío e polo paso do tempo. A cabeza de Xico repousa sobre o meu colo e eu acaríñolla. Diante de nós, discorren cara ao val os lousados das vivenda que devagar se esvaecen no verdor agrisado dos montes. A única cheminea que respira é a da miña familia, cada vez menos; as outras casas morren desde que deixaron de fumar, comestas pola ausencia. Alén da aldea, as montañas flúen como ondas que rompen contra o ceo.
Permanecemos alí un bo cacho. Xico fica totalmente calmo e eu abro o libro que levaba comigo. Recito uns versos baixiño ao seu ouvido, murmurio das follas ao se mover, «un soño de outro que se puña a adormecer en min». O vento pasa silandeiro polos ocos que hai entre as miñas costas e a pel da árbore, e un calafrío evita que me durma. A alteración do meu corpo espreguiza a Xico, que me mira candidamente. Nos seus ollos pardos vexo unha morea de follas secas, as ruínas dun castelo, un lume que se apaga. O meu Xiquín vai vello e a súa vida transcorre cada vez máis lentamente, como a propia natureza, de movemento imperceptible. Paso as mans polo seu pescozo, apértoo contra min e aloumíñoo coa miña cabeza. El, en resposta, béixame como unha vaca ao seu xato.
A viruxe acrecenta a impresión da incomodidade que me produce o contacto coa dura árbore, polo que me ergo e me afasto dela. Xico e mais eu poñémonos en marcha e camiñamos cara ao noso fogar, onde están meus pais preparando a cea. Sobre o ceo alaranxado do luscofusco comeza a soar un blues que anuncia, como sempre, a chegada da noite. Xico percorre o carreiro pegado a min. Míroo e na miña face debúxase un sorriso máis triste que alegre. El, mentres, move o rabo risoño. Encol de nós, voa unha bandada de melros de ouro que se esvaecen no último fulgor do día.
Bouso de Prado
Ningún comentario:
Publicar un comentario