mércores, 20 de febreiro de 2019

Cando o río soa...


Solo vexo fachendosos
a unha e outra banda
egoísmo e interese
difamando a nosa fala
o que esquece o pasado
non ten sentimento 
e ti miña terra!
Fermosa e sinxela
deíxame darche unha aperta


Hoxe arrecende a novo, a limpo, a ansias de comezar.

O nacemento deste blog ven da man de tres tolos das letras. Non pretendo enganar a ninguén, é o que hai. Un tolo imaxinador de mundos imposíbeis, o perfecto barroco que se reflexa no valleinclanismo e unha tola que non é capaz de distinguir cando é realidade e cando ficción o que acontece na súa mente.

Pouco a pouco iremos desenvolvendo os mundos que nacen (e morren) nas nosas materias grises. Só poido dicir unha cousa: Preparádevos para o que está de acontecer.

Ge Szymborska

A Coruña, 19 de febreiro, 2019

Ningún comentario:

Publicar un comentario

Último día de estío

Mentres camiñamos, Xico move soamente a súa cacholiña cando eu asubío para chamalo, como se os chirlos do pardal e da pega non existisen. D...